Category: Poezi

Është yni

(Në kujtim të Profesor Fehmi Aganit)

Thua se nuk ka më të shenjtë,

Më të shenjtë nuk ke parë

Që vijnë e  ndajnë me ty

Gëzimin a pikëllimin që ke në sy.

Hëna kur bie,

Me një frymë të  fluturojnë

Ëndrrën  ta ndriçojnë

Me krahët e bardhë

Të ta çelin udhën

Me shpatën e paparë

Ujin e madh mes për mes për ta çarë.

Është Yni.  Nuk është

Hera e parë që njeriu nuk bën ballë

Të shoh një Yll më lart

Se vetën.

Ani çka në shkriu jetën

Ballë për ballë me djall

Kur ne e kafshonim gjuhën

Që asnjë fjalë mos të na dal.

Vallë,

A nuk ka vend në qiell për  të  gjithë

Yjet që duan.

Ylli ynë natën ndriçoi

Fjala e tij natën shkurtoi

E zgjati ditën,

Pas çdo fjale zgjatej jeta

Plot dashuri.

Për çka është shkri’’

Deri në buzëqeshjen e fundit

Që mbulonte dhembjet e qiellit të ti’

Deri në frymën e fundit ndriçoj udhën

Të cilës vetë i kishte pri.

Treni i ndryshkur, treni i zi

Që e pat mësuar rrugën

Njëqind vjet sa njëmijë

Mes për mes varreve të,të parëve të mi

Duke hedh në qiell, duke hedh në det

Jetën e fundit në  vatrën e vet,

Serbia, e zeza

I hodhi në  tokë për m’i tretë

Ata pak që kishin mbetë

Pa frymë , pa nur

Djemtë mbështetur për mur

Dikush nuk heshti

U ngrit dikush

Dhe vetën ofroj,

Fëmijët e panjohur t’i shpëtojë.

Unë jo, ti jo, askush

Përveç  tij,

Zogjtë që sapo  kishin çelur sytë t’i lirojë

Në qiell fluturoi.

Aiii

A ka njeri që nuk e di

Emrin e tij.

Profesor Fehmi Agani dhe Agim Hyseni
Profesor Fehmi Agani dhe Agim Hyseni

Fole një fjalë

(Fehmi Aganit)

Fole një fjalë

Profesor

Fjalë që shëron,

Kurrë s’kemi pasur më pak

Kurrë s’kemi pasur më shumë

Plagë kur çdo unazë lëngon.

Fole një fjalë burrë i dheut

Si shkove udhës

Që të tjerët rrinin duke e ëndërruar

Me sy çelë e me sy mshelë,

kahdo që shkove

nga një kullë e ngrite,

Zogjtë i mësove të këndojnë,

të këndojnë shqip

Që përgjithmonë  të jetojnë

Të lirë.

Udhës the, ruaju nga vetja

kur je në paqe me vetveten

Me të tjerët lehtë e ke,

Kah do që të shkosh

Merre rrugën për atdhe

Dëgjo,

Veten  kush s’di ta dëgjojë,

S’di të dëgjojë as të tjerët

Shiko,

Veten shiko në sy,

kur nuk të shikon askush,

Në do të dish të vërtetën

A je vet apo  tjetërkush.

Kur ta kesh mundur veten

Kur t’i kesh fituar të gjitha

Jetën e fjalës së fundit që shëron

Vazhdo sërish udhën e njeriut

Që  kurrë nuk u ngi frymë,

Që nuk ka çka të humbë.

Fjala është jetë, Jeta është fjalë

Një fjalë

Fjal’ që peshon në vend të vet

Kush nuk mund ta luaj.

O më thuaj edhe njëherë,

Miku im,

Më thuaj ç’kemi të re,

Profesor,

fole një fjalë.

Ligjëronte si ai.

Para se ta shuanin

Barbarët.

Prishtinë, 1999.

Është ujku

Për ujkun me emër
Derën e shtëpisë
Nuk e hapi vetëm
Bia
E lamë hapur ne
Nga kjo anë, nga ajo anë
Bijtë nga shtëpia.

Kobi shëtit si n’shtëpi t’vet
Ku shkel shkrumbon
e shkreton
e del gur
Edhe për një mur
Që nuk shembet kurrë.

Bjeshka e bardhë

E bukur si borë mbi flokë
Që të merr sytë
Mbi supe ka një diell
Kraharorin e veshur me qiell
Që nuk i ndahet
Deri poshtë në det
Duke e përqafuar çdo ditë të lume
E me mall e përshëndet’.

Qielli i takon asaj që është
Krenare për çdo fjalë
Veç një nuk e di
Çka do të thotë të bie në gjunjë të thyhet
E pasi të thyhet të shkelet
O njeri!

E Bekuar,
Kush të tha ‘Bjeshkë e nëmur’
Kush të nëmi
Bjeshkë e Bardhë emrin kush ta nxiu
Kujt ia zure udhën
E i mbete në fyt
Në det desh të shtyu.

I nëmuri të nëm.

Shën Naumit kush do t’i tregojë

Kur i pashë për herë të parë
Sa fisnikë e të bardhë
Të pavdekshmit e mi
Kokën mbanin lartë
Deri në qiell krifat e gjata
Nuk preknin në tokë
Fluturonin mbi njeri tjetrin
Veç qafën sa s’e thyenin
Dhe prapë ngriheshin
Sikur s’kishte ndodhur gjë
Shën Naumit kush do t’i tregojë i pari
Se erdhëm me një frymë
Të faleshim me të.

Natën pa yje e pa hënë
Kuajt fatkeq u nxinë e ranë
Fryma iu ndal
E këmbët në vend iu prenë
U zbehën e u bënë ujë,
Shkumë u bënë
Sikur t’a ndjenin, sikur më panë
Se u falëm për herë të fundit.

Në fund të ditës
Në mesnatë
Zogu fluturoi si mbret.

Fole një fjalë

(Fehmi Aganit)

Fole një fjalë
Profesor
Fjalë që shëron,
Kurrë s’kemi pasur më pak
Kurrë s’kemi pasur më shumë
Plagë kur çdo unazë lëngon.

(Fragment nga poema Fole një fjalë, 1999)

Ujku qanë

Ujku qanë  natën
Kur rriten sytë
Kur sheh më së miri
Kush është kush
Në pritë.

A ka mbetë njeri
Që nuk e di
Çka vjen pas
Larg nesh
Me prekë kush nuk prekë
Si ujku vatrën e vet
Edhe yjet i ndjekë
Po t’i zë një nga një
Të gjitha i shuan
Të gjitha i djeg.

I pari është ai
Që shuan Yllin e fundit.

Ujqit e kuq

Ujqit vijnë me tufë
Natën, ditën
Nuk i zë vendi vend
S'i besojnë as hijes së vet
Mendjen e kanë 
Si të fshihen
E të fshijnë
Me gjuhën e gjatë
Çdo gjurmë 
Të shpirtit pa krah 
që e bajnë në qafë
Nga frika
Kujt i mbet një pikë gjak 
Në dhëmb, në trup 
Një pikë
Vetëm një pikë
Bëhet dhe,
Fryma  ik’
Zjarrin në sy e fik’
Për së gjalli
Njëri tjetrin e shqyejnë
Bëhen pre
E gjakut të vet
Që fikë çdo frymë mbi dhe.
Ujku vjen me tufë
Vetëm drita vjen
Vetëm.