Author: Agim Hyseni

Srebrenica  jonë

A ka njeri
Që nuk i dhemb shpirti
Kur dëgjon
Për Srebrenicën?
Shpirti më dhemb
Si për Tivarin,
Për Mejen,
Për Reçakun ...

Përkulem para jush
Mentarët e mi
Lexuat
Mendjën e tërbueme,
Ndaluat
Edhe një Tivar pas Tivarit,
Një Srebrenicë
Para Srebrenice!
Tivari im, Srebrenica ime.

E di pse këndon qyqja

Kryq e tërthor i rashë Shqipërisë
ta gjeja një njeri
që kërkoja
që ruan kthjelltësinë e krojeve e krenarinë
e majave, nuk qëllon në ballë njeriu që do
të ngrihet mbi vetveten,
për inat
nuk bëhet Dri
që ndan përgjysmë edhe trupin e tij.

E di pse këndon qyqja!

Është mirë të dihet kush është
më i vjetër se historia,
Lekën e Madh kush e lindi
Shën Hjeronimi ynë
Krishterimit udhë i hapi në Iliri
Te-Deumin e meshës së të dielës
kush e shkroi,
 Gonxhja çeli, u lut dhe shkoi,
Për Prishtinën
koha është
ta kuptojmë atë që dimë,
ku jemi nisur
pse nuk mbërrijmë,
Për Vlorën, kush e preu orēn,
Mbi Prishtinë cilët shtinë,
Currit jetën kush ia curroi,
Gurakuqit ballin kush ja skuqi...

E di pse këndon qyqja

Përderisa vetë ta qëllojmë njeriun
që Dora e zezë e huqi
përderisa nuk e largojmë urrejtjen
me dashuri nga shpirti  
a të bëhemi tok,
a të bëhemi tokë!

 'Fjala', Janar-Shkurt, '99, Prishtinë

Filistinë, qaj për mua

Zonjë e madhe
Me vdekjen më afër se këmisha
E grisur në trup,
Qan me ngashërim
Deri në kup të qiellit,
Filistinë qaj edhe për mu'
Nuk e thashë një fjalë nga ferri
Me t'shpëtu'.

Nuk ka fjalë
Që e mban dhembjen tënde.

Ditën për diell
Në çdo hap bie një nënë,
Në çdo hap një fëmijë bie
Me shikim kah qielli,
Pas tij bie edhe një tjetër,
Edhe një...
Edhe një...
Përbindëshat nuk fshihen më,
E thanë,
"Të gjithë... të shkojnë në hanë"
Deri në frymën e fundit.
- Fryma e fundit e njerëzimit!

Filistinë, qaj edhe për mu',
Nuk e thashë një fjalë
Nga ferri me t'shpëtu'.

Nuk ka fjalë që nuk thyhet
Nga pesha,
Si një fije bari, te këmbët
E dhembjes sate,
E të mos ngritet përsëri.

Qielli mbi kokë
Ndal frymën,
Dritën në fund të syve
Me t'shpëtu
Filistinë,
Ti shtrijë duart nga këtu.

Cry for me, Palestine

Great lady
With the death closer than a torn shirt
on the body
Who weeps with aching sobs that reach the havens,
Palestine, cry for me too
I spoke no word from hell
To save you.

There are no words
That can hold the weight of your pain.

In broad daylight
At every step a mother falls,
At every step a child falls looking
Toward the sky,
Behind him another falls,
And another...
And another...

The monsters hide no more,
They said "All can go... to the moon"
Until the last breath.
- The last breath of humanity.

Palestine, cry for me too,
I spoke no word
From hell to save you.

There are no words
that do not break under the weight
like a blade of grass,
At the feet of your sorrow
And not rise again.

The sky above
Holds its breath,
To save the light at the end
Of your eyes 
Palestine
My hands reach out for you!

Danubi i kuq

Kolon në kolonë
Shkoni kah keni ardhë
Të gjunjëzoheni nga frika
Para totemit tuaj
Të fundit e të parë.

Udhës
Mos pini ujë nga toka
Ujë mos pini
Nëse nuk keni ma etje
Të pini gjak
Shqiptar
Që rrjedh nga dhembja
E fëmijëve
Nga frigoriferi i mbytur
Në Danubin e kuq
Që dridhej e dridhej
Nuk ka mundur ta përbijë,
Nuk ka mundur ta fsheh krimin,
Më të tmerrshëm se tmerri,
Që i zuri frymën,
E i  mbet në fyt,
Më nuk mundi të qetësohej
Humbi besimin në njeri.
Rrjedh nga sytë e kaltër
Të vashave
Te lidhura me gur rreth qafe
Hedhur në bunar
Mbyt, për së gjalli mbyt,
Veç pse ishin shqiptarë.

Sa vështirë me folë!

Mos pini ujë nga toka
Një herë ju thash,
Se bëheni me gjak
Ka të ngjarë
Të hani njeri-tjetrin
Si ujqit
Mjafton një njollë e kuqe
Në fytyrën e tjetrit
Për ta parë.
Sa vështirë me folë,
Dhe kujt po i flas!? 

Odë për prijësin

Botën e zgjove
Adem i Prekasit,
Rrënjë e zjarrtë e fisit
Krahu i djathtë i visit
Flakë e feniksit,
Hije të ka maja e plisit
Mbi ballin e prijësit.
Si kurorë e lisit!


Jeta është fjala më e lirë

Erdhën bashkë me natën.






Erdhën nga përrallat





E zeza bizantine





Të mos lënë gjë pa bërë.










Në Grand i mbanin varur fjalët





Nuk i shërbejmë shqiptarët,





Kroatët,





e qentë.





E qentë si policia  ndërseheshin





Mbi fëmijët e zjarrtë 





Pse nuk u shuan





Edhe pasi i dogjën me Sarin e Tabun,





E detyroheshin t’i gëlltisnin fletët e librit





me to po u zunë,





Do t’a pësojnë më keq se fëmija





që me thikë





ia shkruan katër S në kraharor,










Më keq se vajza që i këputën veshin





bashkë me vath,





Se mësuesi që e mbytën në polici





pse u mësonte shkronjat fëmijëve





E me to pastaj do të bënin: Liri!










Jeta jonë është fjala më e lirë serbe.










Erdhën bashkë me natën





Të mos lënë gjë pa bërë





Po ta shkelin tokën e shkrumbojnë





çka lëviz kokën ia shkurtojnë





po ta zunë ditën t’i nxjerrin sytë





-me tre gishta të verbojnë





në vatrën  tënde po të behet zotëri





sheh vdekjen me sy





fqiun e vet e lidh së pari





dorën e djathtë që ushqente zogjët





e penës, ia këput duke qeshur





dhe vazhdon rituali,





që nuk kënaqet kurrë





as kur rrjep për së gjalli.










O Zot ku je?!










Ec e ço rrëfimin deri në fund





me fjalë që kullojnë – hata





sa edhe bota e shurdhët dëgjoi





ata janë në gjendje të bëjnë gjithçka.










Nga frika se do mbijë jetë e re,





Me ditë kufomat s’lejohen të varrosen as në arë,





fëmijë, gra, pleq shpërndarë,





dhe foshnja





thith gjiun e nënës së vrarë.










Edhe në natën më të zezë





Yjet ndrijnë, 





ndrijnë më shumë!










(Botuar në: ‘Gazetë e re Shqiptare’, 3 Mars 1999)

	


	



			
				


			

			
Liqeni
		
	
	

		

Këtu ishte liqe, Iliri





Shkrimet e gurta thonë





Priti e më priti





E nuk shkoi





Lamtumirë pa më thënë,





Edhe unë





Këtu do e pres





Le të vijë kur të vijë





Me një frymë





Kuajt e bardhë do t’i shalojë përsëri.